Title : The Vapour
Part : 02
Paring : 정윤호 – 김재중 * 동방신기 // U-Know - Hero * TVXQ
Rate : PG13 - NC17
Author : i3e-dwz & SCS-Changmin
Genre : Romantic – Drama

----------------


ผู้คนที่ใช้ชีวิตกลางคืนอีกรูปแบบหนึ่งมารวมตัวกันอยู่สองฝั่งข้างถนน แสงไฟสีเหลืองสาดส่องไปโดยรอบ เสียงเครื่องยนต์จากรถหลายๆคันกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ทั้งหญิงและชายต่างมารวมกันด้วยจุดประสงค์คล้ายๆกัน …เพื่อการเดิมพัน ศักดิ์ศรี เงินตรา ชื่อเสียง และอย่างอื่นที่จะตามมาหลังจาก ‘ชัยชนะ’

“อ้าว!!แจจุง คืนนี้มาด้วยเหรอ” ร่างสูงคนหนึ่งถามข้างกายของเขายังมีสาวน้อยแต่งตัววาบหวิวอยู่ไม่ห่าง

“ครับ...แต่ผมไม่แข่งนะ....”

“ทำไมกันล่ะ รถเราไม่แรงแล้วเหรอ ฮะฮะ” หัวเราะร่วนเป็นการแซว ...ปกติเห็นคิมแจจุงจะคาบบุหรี่พร้อมพูดถึงความเร็วและแรงเต็มสปีดของรถคันเก่งด้วยความมั่นใจในทุกๆครั้งที่มาที่สนามแข่งแบบไม่เป็นทางการที่นี่ แต่วันนี้ดูแปลกไปเอ่ยปากบอกไว้เสียแต่แรกเลยว่าจะไม่ลงแข่งขันเอาความชื่นชมเช่นทุกครั้ง

“โธ่พี่!!มันแรงแน่อยู่แล้วล่ะ...แต่ผมหมดอารมณ์”

“ไปทำอะไรมาวะ หมดอารมณ์...วันนี้แปลกไปกว่าทุกวันนี่”

“ช่างเถอะครับ ผมอยู่ที่รถนะมีอะไรไปตามผมได้เลย...”

“เออๆๆตามสบาย”

- - -

หนุ่มหน้าขาวผมยาวบุคลิกดีจ้องมองเส้นทางข้างหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหันมาตอบคำถามของอีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าที่ขับเคลื่อนรถสปอร์ตคันหรูราคาแพงลิบลิ่วอยู่ด้วยความเร็วสูง

“เท่าที่ผมดูมา จะมีแต่พวกลูกเศรษฐีน่ะครับ...พอตกดึกก็บึ่งมาแข่งรถกันเอาของเดิมพัน”

“ของเดิมพันเหรอ..ฟังดูดีนี่”

“แต่แบบนี้ท่านว่าดีแล้วเหรอครับท่านยุนโฮ”

“ดีสิ ซองเจ...ถ้ามันมีปัญหาอะไรก็ปล่อยมันเลยตามเลย เป้าหมายที่ฉันเล็งเอาไว้น่ะแรงไม่ใช่เล่นนะ นายก็เห็นแล้วนี่”

“ครับ...ตามใจเถอะนายท่าน”
“เยี่ยม!”

.
.
.
.

“รอบนี้ของเดิมพันคือคุณน้องหมวยด๊งทงเฮ...ถือว่าคุณชายคิบอมมั่นใจในฝีมือตัวเองไม่เบาเชียวนะเนี่ย” ชายหนุ่มคนหนึ่งประกาศก้อง แจจุงนั่งรับฟังพลางมองที่การแข่งขันที่กำลังจะเริ่มพลางยิ้มน้อยๆ

แต่ทุกๆคนก็ต้องเบนความสนใจอย่างกะทันหันไปที่ปอร์เช่สีเหลืองและผู้มาเยือนใหม่ถึงสองคน....

“ใครวะ...”

“น้องใหม่ของวงการมั๊ง ฮ่าๆ” แจจุงตะโกนออกไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกมีอคติกับปอร์เช่สีเหลือง ช่วงนี้เห็นคันไหนเป็นไม่ชอบมันซะหมด เฮ้อ.. - -*

รถปอร์เช่คันนั้นจอดนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนผู้ที่นั่งเบาะข้างๆคนขับจะลงมา...ได้รับเสียงโห่แซวพอสมควร แน่ล่ะ....หน้าตาไม่ใช่ธรรมดาๆเสียหน่อย

“นี่!น้องชายคนสวย...มาหาใครหรอจ๊ะ” หัวหน้าทีมของแจจุงแซว แต่อีกฝ่ายนั้นไม่สะทกสะท้านต่อเสียงแซว กลับเดินมาดดีมาหยุดอยู่ตรงหน้าแจจุง

“........... ฉันไม่นิยมยูรินะโว้ย” แจจุงขยับตัวถอยหนี

“หึหึ....ไม่ใช่ผม แต่เพื่อนผมอยากแข่งกับคุณ” พูดพลางชี้ไปที่ปอร์เช่สีขาวที่เดินลงมา

“วันนี้ฉันไม่แข่ง”

“อา...แย่จริงๆ ผมกับเพื่อนอุตส่าห์มาเพราะอยากแข่งกับคุณคิมแจจุงนะเนี่ย แต่กลับปฏิเสธแบบนี้ แย่จริงๆๆ”


“พี่!!!!!!!!” แจจุงเรียกชื่อหัวหน้าทีม หวังให้ช่วยเคลียร์อะไรบางอย่าง

“แข่งได้สิครับคุณ........”

“ซองเจ”

“ได้สิคุณซองเจ....ยังไงบอกเพื่อนของคุณนะ ว่าวันนี้น่ะมีคนต่อคิวแข่งเยอะแยะไปหมด ยิ่งกับแจจุงแล้วด้วยใช่ว่าจะแข่งด้วยง่ายๆ เขาคำไหนคำนั้นมาแต่แรกแล้ว”

“เหรอครับ......ผมมีประมาณนี้.......พอจะลัดคิวพร้อมๆกับแข่งกับคิมแจจุงได้มั๊ย”

ใครๆตรงนั้นเห็นเงินก็ตาโต จำนวนเงินไม่น้อยที่ซองเจหยิบมาวางไว้ที่กระโปรงรถของแจจุง พร้อมๆกับสายตาท้าทายที่แจจุงแสนจะเกลียดถูกส่งผ่านมาถึงแจจุง
หนุ่มผมทองตัวร้ายจำต้องสตาร์ทรถคันเก่งของตัวเองจากที่ตั้งใจว่าจะไม่แข่ง ขับเคลื่อนไปประจำตำแหน่งจุดเริ่มต้น ที่ทำไปไม่ใช่เพราะเงินจำนวนมาก แต่ไม่ชอบสายตาแบบนั้นของซองเจ!!!

- คิมแจจุง...ไม่ยอมใครจริงๆเลย –

. . .

“ขอโทษที่ทำรถเป็นรอยนะ...แต่ตอนนี้ก็สวยแบบเดิมแล้วนี่.....ให้ชนะนะคิมแจจุง”

“เฮ้ย!!!!!!!!” แจจุงนึกออกทันที ปอร์เช่สีเหลืองคันนี้มันคันดียวกับเมื่อคืนนั้นแน่ๆ....ไอ้หน้ามึนนั่นก็นั่งอยู่ในรถด้วย

“สวัสดีครับ”

“สอบใบขับขี่มาใหม่หรือยังล่ะน้อง!?”

“เงียบก่อนเถอะคนสวย” จึก!! แจจุงปิดปากเงียบรอสัญญาณเริ่มต้นทันที... ไอ้บ้านั่น!!ทำไมต้องมองหน้าด้วยสายตาแบบนั้น ไม่ใช่ว่าหวานเลี่ยนหรือลวนลามอย่างที่เคยเจอมา แต่มันนิ่งแปลกๆจนดูออกว่าแฝงอะไรไว้มากมาย

..

“ท่านครับ มั่นใจแล้วใช่ไหมครับ”

“อืม...อย่าถามซ้ำๆน่าซองเจ”

“ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ...”

“ซองเจคนสวยครับมารอตรงนี้ดีกว่า...เขาจะแข่งกันแล้ว” เสียงคนอื่นเรียกซองเจผู้ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในตอนนี้

“ไปรอเถอะ” ยุนโฮขยี้ผมซองเจเล่นเบามือ เจ้าตัวยิ้มน้อยๆแล้วเดินไปอยู่ข้างๆสนาม

------------------------------------

ชายหนุ่มรูปร่างดีนั่งลงบนโซฟาหลุยส์ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ช้าๆ ชายชุดดำนับสิบโค้งคำนับเมื่อผู้เป็นนายผายมือให้อีกคนนั่ง

“ขอโทษครับที่ผมมาช้าไปหน่อย คุณจินซุกไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ”

“อืม...ฟกช้ำนิดหน่อย แต่มันไม่ปล่อยฉันไว้แค่นี้แน่…”

“แต่ว่า...ผมได้ยินมาว่าตระกูลจองซื้อหุ้นของเราไปหมด ผม...เสียใจจริงๆ”

“ฉันกำลังเครียดอยู่น่ะยองคยอง นายมาก็ดีแล้ว...ฉันอยากจะให้ช่วยอะไรอีกสักหน่อย”

“ครับ ?”

“น้องของจองซอ...คิมแจจุง พามาให้ฉันเจอหน่อยได้ไหม”

“ท่าน!!? คือ....เอ่อ.......”

“อย่าตกใจไปน่ายองคยอง! ฉันไม่ทำอะไรน้องนายหรอก สวยๆน่ารักๆกว่านั้นฉันก็หาได้น่า....แต่ฉันอยากเจอ พามาที่นี่หน่อยสิ”

“เอ่อ....ครับ” ยองคยองรับปากไปทั้งๆที่ในใจขัดกัน...ความหวงในของของตนเองแพร่ไปทั่วห้วงความรู้สึก

ก็บอกแล้วไง ว่าคิมแจจุง...เป็นของยองคยองคนเดียว!!!

----------------------------------


รถสปอร์ตสองคันขับเขี้ยวกันมาตลอดทางไม่มีใครยอมแพ้ใครให้เสียชื่อเสียหน้า
ยุนโฮยิ้มเยาะเอาไว้ล่วงหน้า ตอนนี้อยู่ใกล้เส้นชัยเต็มที..
ถ้าขับบี้กันไปแบบนี้ถึงเวลาก็หาผู้ชนะไม่ได้ ยุนโฮตัดสินใจเหยียบอีกสุดแรง ไปปัดท้ายอยู่ตรงหน้าแจจุงจนเจ้าของเฟอร์รารี่สีขาวต้องเบรกเอี๊ยดด้วยความตกอกตกใจและสัญชาติญาณ

“ไอ้บ้า!!!!!!!!อะไรวะเนี่ย” แจจุงนั่งอารมณ์เสียอยู่ในรถ ตะโกนด่าออกไปด้วยความไม่ชอบใจเข้าเต็มๆ ..

ชายหนุ่มร่างสูงเดินมาหาแจจุงที่รถ ยิ้มบางๆให้แจจุงก่อนจะบอกอะไรบางอย่าง
“วันนี้ยังไงฉันก็ต้องชนะนาย คิมแจจุง”

“มั่นใจเหรอ...ในทีมน่ะ ฉันเก่งที่สุดแล้วนะ”

“นั่นมันในทีมนาย ตอนนี้นายแข่งกับฉันอยู่....เจ้าชีวิตของนาย”

“เจ้าชีวิต!!?อ่านนิยายมากไปหรือเปล่าน่ะพี่ชาย”

“งั้นฉันจะบอกอะไรให้อย่างนึง เอามั๊ย”

“......” ตากลมโตตวัดมองคู่สนทนาอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ได้เดิมพันอะไรไว้...” ไม่ทันจบประโยคดี แจจุงทำท่าจะเถียงทว่ายุนโฮเร็วกว่า มือข้างหนึ่งจับหมับที่ท้ายทอยของแจจุงแล้วดึงเข้ามาใกล้ๆพร้อมรั้งไม่ให้ไปไหน ก่อนจะพากลีบปากของตนเข้าไปแตะริมฝีปากสีสดเต่งตึงนั้นเบาๆ หลังจากนั้นผละออกมาเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“….แต่ถ้าฉันชนะ นายต้องไปกับฉัน...”

“..........!!!!!!!!!!” แจจุงมองหน้ายุนโฮค้างไว้แบบนั้น ติดจะอึ้งไปเสียด้วย

......

“เอ้า!!!!!!นิ่งแบบนั้นไม่อยากชนะใช่ไหม” ยุนโฮตะโกนถามก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถคันโปรดของตนเข้าเส้นชัยได้ชนะอย่างสวยงาม... ก่อนหน้าที่แจจุงที่ก็รีบพอๆกันจะมาถึงไม่กี่วินาที

ซองเจยืนยิ้มน้อยๆด้วยมาดที่ดีไร้ที่ติอย่างเคย ก่อนจะเดินเข้ามาหายุนโฮ
“ผมบอกหัวหน้าทีมของแจจุงไปแล้ว เรียบร้อยครับ...”

“พี่~~!!!!!!” แจจุงร้องเรียกหัวหน้าทีมของตน ฝ่ายนั่นยิ้มแหยๆแล้วยืนนิ่งรอให้แจจุงวิ่งมาหา
“พี่ไม่ช่วยผมหน่อยเหรอ!”

“พี่พยายามแล้วแจจุง...แต่คนสวยนั่น....” เขาชี้ไปที่ซองเจ

“ทำไม!?”

“พกปืนด้วยน๊า น่ากลัวสุดๆ เอาน่าแจจุง...ถือว่าช่วยชีวิตพี่นะ ๆๆๆ”

--

“มีปัญหาอะไรครับแจจุง ผมว่าเราตกลงกันแล้วนะ”

“มีสิ ฉันไม่อยากไปโว้ย!!!”

“อ๋อ แบบนั้นเหรอ...ทำไมไม่รักษาสัจจะเอาซะเลย” ยุนโฮเข้ามาใกล้ๆแจจุงแล้วลากไปกระซิบเบาๆ “ให้ฉันยิงนายให้หมดแรงก่อนแล้วค่อยลากกลับไปไหมล่ะ”

“อย่า!!!!!ไปก็ได้วะ...” แจจุงทำหน้าบูดบึ้งพลางจะเดินไปที่รถตัวเอง แต่ซองเจก็เข้ามาขวางไว้ก่อน

“คันโน้นครับ...” ซองเจชี้ไปที่ปอร์เช่สีเหลืองของยุนโฮ

“ห๊ะ!?? ฉันจะไปรถฉัน..อย่ามายุ่ง!!!”

“..................”

“อ...เออ....ไปก็ได้” แจจุงตะกุกตะกักโดยอัตโนมัติเพราะซองเจจับที่กระบอกปืน….


“ไอ้พวกบ้า...อิทธิพลชะมัด พ่อมันใหญ่มาจากไหนเหรอวะ...โธ่ว้อยยย”

“อย่าพูดมาก ขึ้นรถ!!!”

“ไอ้บ้า!!!!!!!!”

“คำก็บ้าสองคำก็บ้า..อยากให้ฉันยิงนายหรือว่าจูบโชว์ก่อนดี”

“วุ้ยยย”

-------------------------

-ตระกูลจอง-

“ถึงแล้ว...”

แจจุงนิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้นสักพัก บ้านที่ตนอยู่ทุกวันนี้ก็ว่าใหญ่แล้วแต่พอมาเจอหลังนี้เข้าไป...คุณผมทองตัวแสบถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว ไหนจะพวกชุดดำที่โค้งต้อนรับอยู่รอบๆ ตรงประตูบ้านก็ยังมี...!! นี่มันบ้านหรืออะไรเนี่ยยย แต่ละคนยิ้มไม่เป็นหรือไง

“โอ๊ยย!!!” แจจุงถลาไปตามแรงลากของยุนโฮ เจ็บก็เจ็บแต่ไม่กล้าโวยวายให้ใครได้ยิน

ปึ่ก!!!!!

“ผลักมาได้..เจ็บนะโว้ยย” แจจุงร้องโอดโอยโดนลากลงมาจากรถ จากนั้นก็โดนผลักเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง

“....เป็นอะไรกับไอ้ยองคยอง!?” ยุนโฮดูเปลี่ยนไปมาก ท่าทีกวนบาทาเมื่อครู่หายไปไปทีละน้อยๆ แทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราดแบบผู้ใหญ่

“หา!!!!!?”

“ฉันไมได้ให้นายมาย้อนถาม แต่ต้องการให้นายตอบคำถาม เข้าใจไหม!!?”

“เปล่า!ไม่ได้เป็นอะไรกับมัน ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จัก!!!!!!” แจจุงไม่ชอบให้ใครพูดถึงชื่อยองคยอง...แล้วก็ไม่ชอบเล่าเรื่องไอ้พี่เขยนี่ให้ใครฟังด้วย

“งั้นเหรอ...ฉันพามาผิดตัวหรือนี่”

“งั้นมั้ง...โง่เองนี่หว่า”

“คิมแจจุง!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ยุนโฮตวาดลั่น บอดี้การ์ดด้านนอกลงมติกันแล้วว่าวันนี้แจจุงคงได้ตายคามือเจ้านายพวกเขาแน่ๆ

“โธ่ว้อยย ดุอย่างกะหมา!! ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่รู้จักๆ...จะเอาอะไรอีก” แจจุงลุกขึ้นเถียงเรียกขวัญและกำลังใจกลับบ้าง...หลังจากเมื่อกี้โดนดุตกใจเสียขวัญไปไม่น้อย

“ไม่เคยมีใครยืนด่าฉันแบบนี้มาก่อน นายแน่มาก!!!!คิมแจจุง!!!!!!!!!!!!!!”

“แล้วทำไมเล่า!!ปล่อยเซ่!!!!!” แจจุงพยายามสะบัดข้อมือทั้งสองข้างออกอย่างแรงเพราะรู้สึกเจ็บ ยุนโฮกำลังกำเอาไว้แน่น

“โอเค..ปล่อยก็ได้ๆเดี๋ยวจะช้ำตายก่อนส่งกลับให้ไอ้ยองคยองขึ้นมาจะแย่เอา ..........เป็นอะไรกับมัน”

“ไม่รู้จักโว้ย ยองคยองไหน...ไปสืบมาใหม่ไป!!!!”

“เหรอ แล้วรู้บ้างไหมวามันไปรอนายที่โรงเรียนพอนายขับรถออกมามันถึงจะไปทำโน่นทำนี่ของมันต่อ มันสรรหาโน่นนี่ก่อนกลับบ้านไม่ได้เอาไปให้เมียมันหรอก สงสัยจะเป็นเมียน้อยอย่างนาย!!”


เมีย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!?
อยากเป็นเสียที่ไหนล่ะ........

.
.


TBC

edit @ 24 Jan 2008 20:45:39 by Feel you breeze * with KimJaejung~