Title : The Vapour
Part : 02
Paring : 정윤호 – 김재중 * 동방신기 // U-Know - Hero * TVXQ
Rate : PG13 - NC17
Author : i3e-dwz & SCS-Changmin
Genre : Romantic – Drama
----------------
ผู้คนที่ใช้ชีวิตกลางคืนอีกรูปแบบหนึ่งมารวมตัวกันอยู่สองฝั่งข้างถนน แสงไฟสีเหลืองสาดส่องไปโดยรอบ เสียงเครื่องยนต์จากรถหลายๆคันกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ทั้งหญิงและชายต่างมารวมกันด้วยจุดประสงค์คล้ายๆกัน …เพื่อการเดิมพัน ศักดิ์ศรี เงินตรา ชื่อเสียง และอย่างอื่นที่จะตามมาหลังจาก ‘ชัยชนะ’
“อ้าว!!แจจุง คืนนี้มาด้วยเหรอ” ร่างสูงคนหนึ่งถามข้างกายของเขายังมีสาวน้อยแต่งตัววาบหวิวอยู่ไม่ห่าง
“ครับ...แต่ผมไม่แข่งนะ....”
“ทำไมกันล่ะ รถเราไม่แรงแล้วเหรอ ฮะฮะ” หัวเราะร่วนเป็นการแซว ...ปกติเห็นคิมแจจุงจะคาบบุหรี่พร้อมพูดถึงความเร็วและแรงเต็มสปีดของรถคันเก่งด้วยความมั่นใจในทุกๆครั้งที่มาที่สนามแข่งแบบไม่เป็นทางการที่นี่ แต่วันนี้ดูแปลกไปเอ่ยปากบอกไว้เสียแต่แรกเลยว่าจะไม่ลงแข่งขันเอาความชื่นชมเช่นทุกครั้ง
“โธ่พี่!!มันแรงแน่อยู่แล้วล่ะ...แต่ผมหมดอารมณ์”
“ไปทำอะไรมาวะ หมดอารมณ์...วันนี้แปลกไปกว่าทุกวันนี่”
“ช่างเถอะครับ ผมอยู่ที่รถนะมีอะไรไปตามผมได้เลย...”
“เออๆๆตามสบาย”
- - -
หนุ่มหน้าขาวผมยาวบุคลิกดีจ้องมองเส้นทางข้างหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหันมาตอบคำถามของอีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าที่ขับเคลื่อนรถสปอร์ตคันหรูราคาแพงลิบลิ่วอยู่ด้วยความเร็วสูง
“เท่าที่ผมดูมา จะมีแต่พวกลูกเศรษฐีน่ะครับ...พอตกดึกก็บึ่งมาแข่งรถกันเอาของเดิมพัน”
“ของเดิมพันเหรอ..ฟังดูดีนี่”
“แต่แบบนี้ท่านว่าดีแล้วเหรอครับท่านยุนโฮ”
“ดีสิ ซองเจ...ถ้ามันมีปัญหาอะไรก็ปล่อยมันเลยตามเลย เป้าหมายที่ฉันเล็งเอาไว้น่ะแรงไม่ใช่เล่นนะ นายก็เห็นแล้วนี่”
“ครับ...ตามใจเถอะนายท่าน”
“เยี่ยม!”
.
.
.
.
“รอบนี้ของเดิมพันคือคุณน้องหมวยด๊งทงเฮ...ถือว่าคุณชายคิบอมมั่นใจในฝีมือตัวเองไม่เบาเชียวนะเนี่ย” ชายหนุ่มคนหนึ่งประกาศก้อง แจจุงนั่งรับฟังพลางมองที่การแข่งขันที่กำลังจะเริ่มพลางยิ้มน้อยๆ
แต่ทุกๆคนก็ต้องเบนความสนใจอย่างกะทันหันไปที่ปอร์เช่สีเหลืองและผู้มาเยือนใหม่ถึงสองคน....
“ใครวะ...”
“น้องใหม่ของวงการมั๊ง ฮ่าๆ” แจจุงตะโกนออกไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกมีอคติกับปอร์เช่สีเหลือง ช่วงนี้เห็นคันไหนเป็นไม่ชอบมันซะหมด เฮ้อ.. - -*
รถปอร์เช่คันนั้นจอดนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนผู้ที่นั่งเบาะข้างๆคนขับจะลงมา...ได้รับเสียงโห่แซวพอสมควร แน่ล่ะ....หน้าตาไม่ใช่ธรรมดาๆเสียหน่อย
“นี่!น้องชายคนสวย...มาหาใครหรอจ๊ะ” หัวหน้าทีมของแจจุงแซว แต่อีกฝ่ายนั้นไม่สะทกสะท้านต่อเสียงแซว กลับเดินมาดดีมาหยุดอยู่ตรงหน้าแจจุง
“........... ฉันไม่นิยมยูรินะโว้ย” แจจุงขยับตัวถอยหนี
“หึหึ....ไม่ใช่ผม แต่เพื่อนผมอยากแข่งกับคุณ” พูดพลางชี้ไปที่ปอร์เช่สีขาวที่เดินลงมา
“วันนี้ฉันไม่แข่ง”
“อา...แย่จริงๆ ผมกับเพื่อนอุตส่าห์มาเพราะอยากแข่งกับคุณคิมแจจุงนะเนี่ย แต่กลับปฏิเสธแบบนี้ แย่จริงๆๆ”
“พี่!!!!!!!!” แจจุงเรียกชื่อหัวหน้าทีม หวังให้ช่วยเคลียร์อะไรบางอย่าง
“แข่งได้สิครับคุณ........”
“ซองเจ”
“ได้สิคุณซองเจ....ยังไงบอกเพื่อนของคุณนะ ว่าวันนี้น่ะมีคนต่อคิวแข่งเยอะแยะไปหมด ยิ่งกับแจจุงแล้วด้วยใช่ว่าจะแข่งด้วยง่ายๆ เขาคำไหนคำนั้นมาแต่แรกแล้ว”
“เหรอครับ......ผมมีประมาณนี้.......พอจะลัดคิวพร้อมๆกับแข่งกับคิมแจจุงได้มั๊ย”
ใครๆตรงนั้นเห็นเงินก็ตาโต จำนวนเงินไม่น้อยที่ซองเจหยิบมาวางไว้ที่กระโปรงรถของแจจุง พร้อมๆกับสายตาท้าทายที่แจจุงแสนจะเกลียดถูกส่งผ่านมาถึงแจจุง
หนุ่มผมทองตัวร้ายจำต้องสตาร์ทรถคันเก่งของตัวเองจากที่ตั้งใจว่าจะไม่แข่ง ขับเคลื่อนไปประจำตำแหน่งจุดเริ่มต้น ที่ทำไปไม่ใช่เพราะเงินจำนวนมาก แต่ไม่ชอบสายตาแบบนั้นของซองเจ!!!
- คิมแจจุง...ไม่ยอมใครจริงๆเลย –
. . .
“ขอโทษที่ทำรถเป็นรอยนะ...แต่ตอนนี้ก็สวยแบบเดิมแล้วนี่.....ให้ชนะนะคิมแจจุง”
“เฮ้ย!!!!!!!!” แจจุงนึกออกทันที ปอร์เช่สีเหลืองคันนี้มันคันดียวกับเมื่อคืนนั้นแน่ๆ....ไอ้หน้ามึนนั่นก็นั่งอยู่ในรถด้วย
“สวัสดีครับ”
“สอบใบขับขี่มาใหม่หรือยังล่ะน้อง!?”
“เงียบก่อนเถอะคนสวย” จึก!! แจจุงปิดปากเงียบรอสัญญาณเริ่มต้นทันที... ไอ้บ้านั่น!!ทำไมต้องมองหน้าด้วยสายตาแบบนั้น ไม่ใช่ว่าหวานเลี่ยนหรือลวนลามอย่างที่เคยเจอมา แต่มันนิ่งแปลกๆจนดูออกว่าแฝงอะไรไว้มากมาย
..
“ท่านครับ มั่นใจแล้วใช่ไหมครับ”
“อืม...อย่าถามซ้ำๆน่าซองเจ”
“ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ...”
“ซองเจคนสวยครับมารอตรงนี้ดีกว่า...เขาจะแข่งกันแล้ว” เสียงคนอื่นเรียกซองเจผู้ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในตอนนี้
“ไปรอเถอะ” ยุนโฮขยี้ผมซองเจเล่นเบามือ เจ้าตัวยิ้มน้อยๆแล้วเดินไปอยู่ข้างๆสนาม
------------------------------------
ชายหนุ่มรูปร่างดีนั่งลงบนโซฟาหลุยส์ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ช้าๆ ชายชุดดำนับสิบโค้งคำนับเมื่อผู้เป็นนายผายมือให้อีกคนนั่ง
“ขอโทษครับที่ผมมาช้าไปหน่อย คุณจินซุกไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ”
“อืม...ฟกช้ำนิดหน่อย แต่มันไม่ปล่อยฉันไว้แค่นี้แน่…”
“แต่ว่า...ผมได้ยินมาว่าตระกูลจองซื้อหุ้นของเราไปหมด ผม...เสียใจจริงๆ”
“ฉันกำลังเครียดอยู่น่ะยองคยอง นายมาก็ดีแล้ว...ฉันอยากจะให้ช่วยอะไรอีกสักหน่อย”
“ครับ ?”
“น้องของจองซอ...คิมแจจุง พามาให้ฉันเจอหน่อยได้ไหม”
“ท่าน!!? คือ....เอ่อ.......”
“อย่าตกใจไปน่ายองคยอง! ฉันไม่ทำอะไรน้องนายหรอก สวยๆน่ารักๆกว่านั้นฉันก็หาได้น่า....แต่ฉันอยากเจอ พามาที่นี่หน่อยสิ”
“เอ่อ....ครับ” ยองคยองรับปากไปทั้งๆที่ในใจขัดกัน...ความหวงในของของตนเองแพร่ไปทั่วห้วงความรู้สึก
ก็บอกแล้วไง ว่าคิมแจจุง...เป็นของยองคยองคนเดียว!!!
----------------------------------
รถสปอร์ตสองคันขับเขี้ยวกันมาตลอดทางไม่มีใครยอมแพ้ใครให้เสียชื่อเสียหน้า
ยุนโฮยิ้มเยาะเอาไว้ล่วงหน้า ตอนนี้อยู่ใกล้เส้นชัยเต็มที..
ถ้าขับบี้กันไปแบบนี้ถึงเวลาก็หาผู้ชนะไม่ได้ ยุนโฮตัดสินใจเหยียบอีกสุดแรง ไปปัดท้ายอยู่ตรงหน้าแจจุงจนเจ้าของเฟอร์รารี่สีขาวต้องเบรกเอี๊ยดด้วยความตกอกตกใจและสัญชาติญาณ
“ไอ้บ้า!!!!!!!!อะไรวะเนี่ย” แจจุงนั่งอารมณ์เสียอยู่ในรถ ตะโกนด่าออกไปด้วยความไม่ชอบใจเข้าเต็มๆ ..
ชายหนุ่มร่างสูงเดินมาหาแจจุงที่รถ ยิ้มบางๆให้แจจุงก่อนจะบอกอะไรบางอย่าง
“วันนี้ยังไงฉันก็ต้องชนะนาย คิมแจจุง”
“มั่นใจเหรอ...ในทีมน่ะ ฉันเก่งที่สุดแล้วนะ”
“นั่นมันในทีมนาย ตอนนี้นายแข่งกับฉันอยู่....เจ้าชีวิตของนาย”
“เจ้าชีวิต!!?อ่านนิยายมากไปหรือเปล่าน่ะพี่ชาย”
“งั้นฉันจะบอกอะไรให้อย่างนึง เอามั๊ย”
“......” ตากลมโตตวัดมองคู่สนทนาอย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ได้เดิมพันอะไรไว้...” ไม่ทันจบประโยคดี แจจุงทำท่าจะเถียงทว่ายุนโฮเร็วกว่า มือข้างหนึ่งจับหมับที่ท้ายทอยของแจจุงแล้วดึงเข้ามาใกล้ๆพร้อมรั้งไม่ให้ไปไหน ก่อนจะพากลีบปากของตนเข้าไปแตะริมฝีปากสีสดเต่งตึงนั้นเบาๆ หลังจากนั้นผละออกมาเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
“….แต่ถ้าฉันชนะ นายต้องไปกับฉัน...”
“..........!!!!!!!!!!” แจจุงมองหน้ายุนโฮค้างไว้แบบนั้น ติดจะอึ้งไปเสียด้วย
......
“เอ้า!!!!!!นิ่งแบบนั้นไม่อยากชนะใช่ไหม” ยุนโฮตะโกนถามก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถคันโปรดของตนเข้าเส้นชัยได้ชนะอย่างสวยงาม... ก่อนหน้าที่แจจุงที่ก็รีบพอๆกันจะมาถึงไม่กี่วินาที
ซองเจยืนยิ้มน้อยๆด้วยมาดที่ดีไร้ที่ติอย่างเคย ก่อนจะเดินเข้ามาหายุนโฮ
“ผมบอกหัวหน้าทีมของแจจุงไปแล้ว เรียบร้อยครับ...”
“พี่~~!!!!!!” แจจุงร้องเรียกหัวหน้าทีมของตน ฝ่ายนั่นยิ้มแหยๆแล้วยืนนิ่งรอให้แจจุงวิ่งมาหา
“พี่ไม่ช่วยผมหน่อยเหรอ!”
“พี่พยายามแล้วแจจุง...แต่คนสวยนั่น....” เขาชี้ไปที่ซองเจ
“ทำไม!?”
“พกปืนด้วยน๊า น่ากลัวสุดๆ เอาน่าแจจุง...ถือว่าช่วยชีวิตพี่นะ ๆๆๆ”
--
“มีปัญหาอะไรครับแจจุง ผมว่าเราตกลงกันแล้วนะ”
“มีสิ ฉันไม่อยากไปโว้ย!!!”
“อ๋อ แบบนั้นเหรอ...ทำไมไม่รักษาสัจจะเอาซะเลย” ยุนโฮเข้ามาใกล้ๆแจจุงแล้วลากไปกระซิบเบาๆ “ให้ฉันยิงนายให้หมดแรงก่อนแล้วค่อยลากกลับไปไหมล่ะ”
“อย่า!!!!!ไปก็ได้วะ...” แจจุงทำหน้าบูดบึ้งพลางจะเดินไปที่รถตัวเอง แต่ซองเจก็เข้ามาขวางไว้ก่อน
“คันโน้นครับ...” ซองเจชี้ไปที่ปอร์เช่สีเหลืองของยุนโฮ
“ห๊ะ!?? ฉันจะไปรถฉัน..อย่ามายุ่ง!!!”
“..................”
“อ...เออ....ไปก็ได้” แจจุงตะกุกตะกักโดยอัตโนมัติเพราะซองเจจับที่กระบอกปืน….
“ไอ้พวกบ้า...อิทธิพลชะมัด พ่อมันใหญ่มาจากไหนเหรอวะ...โธ่ว้อยยย”
“อย่าพูดมาก ขึ้นรถ!!!”
“ไอ้บ้า!!!!!!!!”
“คำก็บ้าสองคำก็บ้า..อยากให้ฉันยิงนายหรือว่าจูบโชว์ก่อนดี”
“วุ้ยยย”
-------------------------
-ตระกูลจอง-
“ถึงแล้ว...”
แจจุงนิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้นสักพัก บ้านที่ตนอยู่ทุกวันนี้ก็ว่าใหญ่แล้วแต่พอมาเจอหลังนี้เข้าไป...คุณผมทองตัวแสบถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว ไหนจะพวกชุดดำที่โค้งต้อนรับอยู่รอบๆ ตรงประตูบ้านก็ยังมี...!! นี่มันบ้านหรืออะไรเนี่ยยย แต่ละคนยิ้มไม่เป็นหรือไง
“โอ๊ยย!!!” แจจุงถลาไปตามแรงลากของยุนโฮ เจ็บก็เจ็บแต่ไม่กล้าโวยวายให้ใครได้ยิน
ปึ่ก!!!!!
“ผลักมาได้..เจ็บนะโว้ยย” แจจุงร้องโอดโอยโดนลากลงมาจากรถ จากนั้นก็โดนผลักเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง
“....เป็นอะไรกับไอ้ยองคยอง!?” ยุนโฮดูเปลี่ยนไปมาก ท่าทีกวนบาทาเมื่อครู่หายไปไปทีละน้อยๆ แทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราดแบบผู้ใหญ่
“หา!!!!!?”
“ฉันไมได้ให้นายมาย้อนถาม แต่ต้องการให้นายตอบคำถาม เข้าใจไหม!!?”
“เปล่า!ไม่ได้เป็นอะไรกับมัน ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จัก!!!!!!” แจจุงไม่ชอบให้ใครพูดถึงชื่อยองคยอง...แล้วก็ไม่ชอบเล่าเรื่องไอ้พี่เขยนี่ให้ใครฟังด้วย
“งั้นเหรอ...ฉันพามาผิดตัวหรือนี่”
“งั้นมั้ง...โง่เองนี่หว่า”
“คิมแจจุง!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ยุนโฮตวาดลั่น บอดี้การ์ดด้านนอกลงมติกันแล้วว่าวันนี้แจจุงคงได้ตายคามือเจ้านายพวกเขาแน่ๆ
“โธ่ว้อยย ดุอย่างกะหมา!! ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่รู้จักๆ...จะเอาอะไรอีก” แจจุงลุกขึ้นเถียงเรียกขวัญและกำลังใจกลับบ้าง...หลังจากเมื่อกี้โดนดุตกใจเสียขวัญไปไม่น้อย
“ไม่เคยมีใครยืนด่าฉันแบบนี้มาก่อน นายแน่มาก!!!!คิมแจจุง!!!!!!!!!!!!!!”
“แล้วทำไมเล่า!!ปล่อยเซ่!!!!!” แจจุงพยายามสะบัดข้อมือทั้งสองข้างออกอย่างแรงเพราะรู้สึกเจ็บ ยุนโฮกำลังกำเอาไว้แน่น
“โอเค..ปล่อยก็ได้ๆเดี๋ยวจะช้ำตายก่อนส่งกลับให้ไอ้ยองคยองขึ้นมาจะแย่เอา ..........เป็นอะไรกับมัน”
“ไม่รู้จักโว้ย ยองคยองไหน...ไปสืบมาใหม่ไป!!!!”
“เหรอ แล้วรู้บ้างไหมวามันไปรอนายที่โรงเรียนพอนายขับรถออกมามันถึงจะไปทำโน่นทำนี่ของมันต่อ มันสรรหาโน่นนี่ก่อนกลับบ้านไม่ได้เอาไปให้เมียมันหรอก สงสัยจะเป็นเมียน้อยอย่างนาย!!”
เมีย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!?
อยากเป็นเสียที่ไหนล่ะ........
.
.
TBC
edit @ 24 Jan 2008 20:45:39 by Feel you breeze * with KimJaejung~
