Title : Forget me not
Part : 02
Type : TVfXQ Fiction [Yaoi]
Author : i3e-dwz
Rating : PG-13
Paring : Yunho + Jaejung
----------------------------
เป็นอะไรไปครับแจจุง... ซีวอนถามเสียงเรียบ
ผมเหนื่อย...เหนื่อยมากๆ เหนื่อยกับความไม่รู้เรื่องรู้ราวของตัวเอง เหนื่อยที่ผมนึกอะไรไม่ออกเลย...ผมนึกถึงอดีตต่างๆไม่ออก ผมรู้แค่ชื่อของตัวเอง ผมจำเพื่อนๆไม่ได้....ผม......ผม................ คำพูดตะกุกตะกักเริ่มหลุดออกมา พร้อมๆกับเสียงสะอื้นและน้ำตาที่ค่อยรินออก
แจจุงอยากจะตายไปตรงนั้น เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย...นึกไม่ออกไปหมด พอออกจากโรงพยาบาลซีวอนก็พาเขามาที่ที่เขาเคยถูกชน แต่ก็น่าผิดหวัง... แจจุงนึกไม่ออกเลย ไม่มีอะไรแล่นเข้ามาในความทรงจำอันว่างเปล่านี้เลย ไม่มี...
ซีวอนทำอะไรไม่ได้ แขนแกร่งค่อยๆเลื่อนไปโอบร่างบางเข้ามากอดปลอบ
ไม่เป็นไร...ผมพูดคำนี้เป็นรอบที่ร้อยแล้วใช่มั๊ย...ผมจะพูดอีกครั้งนะ ไม่เป็นไร
แจจุง...คุณเริ่มต้นใหม่ได้ เหมือนเวลาที่คุณเคยหกล้ม คุณก็ลุกขึ้นเดินใหม่ได้ไม่ใช่หรอ ...คุณลองเริ่มต้นใหม่ ผมเชื่อว่าคงไม่มีอะไรเป็นปัญหาหรอก เชื่อผมนะแจจุง
..ฮึก....ซีวอน.... มีเพียงเสียงเรียกชื่อซีวอนของแจจุง
ไม่มีอะไรเล็ดลอดออกมาจากกลีบปากแดงชุ่มนั่นอีก
ซีวอนเสนอทางเลือกที่ดีให้แจจุงคือให้แจจุงมาพักอยู่ที่บ้านของซีวอนในระหว่างที่อาการความจำเสื่อมของแจจุงยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่...โดยแจจุงเองก็ตกลง เพราะเห็นว่าซีวอนก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร
--------
เป็นหนึ่งวันหยุดที่คิบอมตื่นขึ้นมา พาร่างบางของตัวเองมานั่งเอกเขนกฟังเพลงอยู่ที่ห้องนั่งเล่น...ไม่จำเป็นนี่นาว่าเค้าจะต้องมาทำงานบ้าน เพราะนั่นไม่ใช่หน้าที่ของเค้า.. เค้าเป็นน้องชายคนเล็กนะ ควรที่จะอยู่สบายๆไม่ใช่เหรอ...
...ไปห้องพี่ยุนโฮดีกว่า...
คิดได้แบบนั้นคิบอมก็ลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้ววิ่งขึ้นมาชั้นบน จนมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของยุนโฮ
ฝ่ามือบางบิดลูกบิดประตูแล้วเข้าไปเดินสำรวจภายในห้องของพี่ชาย ก่อนจะไปสะดุดตากับหนังสือเล่มหนาที่เปิดวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ.. สองมือยกขึ้นมาอ่านหน้าปก
หนังสือรุ่นเหรอ... คิบอมค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ นิ้วเรียวไล่เปิดดูเนื้อหาในแต่ละหน้า
แล้วก็หยุดมองรูปของคนๆหนึ่ง ดูแล้วลักษณะคล้ายตัวเองเหลือเกิน
เลขที่27 ...คิมแจจุง..... ผมสีดำสนิทล้อมเป็นกรอบให้ใบหน้าสวย ตากลมโต ริมฝีปากสีแดงชุ่ม เหมือน...จริงๆ
พอเปิดไปจนกลางๆเล่ม ทำให้คิบอมคิดมากได้ทันที...
คิมแจจุง... รูปถ่ายหลายใบที่ยุนโฮและแจจุงถ่ายด้วยกัน ไหนจะรูปแจจุงอีก
เจ้าของที่ดูเหมือนจะตั้งใจเก็บรูปเหล่านี้ไว้ไม่ให้ใครเห็น
แล้วบางสิ่งบางอย่างก็แล่นเข้าสู่ห้วงความคิด...
พี่อยากจะเรียนให้จบเร็วๆไง จะได้กลับเกาหลีซะที...
พี่จะกลับไปทำอะไรอ่ะ คิดถึงบ้านเหรอ
บ้านน่ะไม่คิดถึงหรอก ...คิดถึงบางคนมากกว่า
คิมแจจุง .. คิมแจจุง .. คิมแจจุง .. คิมแจจุง
ท่องชื่อนี้ไว้ให้ขึ้นใจ......... คิบอมบอกตัวเองแบบนั้น
++
ดีนะ ที่ผมยังจำได้ว่าเรียนจบม.ปลายแล้ว ไม่อย่างนั้นคงแย่น่าดูเลย แจจุงชวนซีวอนคุยหลังจากเดินออกมาจากห้องเรียนแล้ว
คุณจำเรื่องเรียนได้ดีเลยล่ะ ผมยังทึ่งเลย..คุณตอบถูกแทบทุกข้อ
ชมเก่งแบบนี้ วันนี้อยากกินอะไร..ผมจะทำให้กิน
อยากกินเค้ก...
แต่มันทำยากนะซีวอน
น๊า...แจจุงทำให้ผมกินไม่ได้หรอ ผมงอนจริงๆนะ
ก็ได้ๆๆๆ งั้นเดี๋ยวไปซุปเปอร์มาเก็ตแล้วค่อยกลับบ้านนะ แจจุงยอมตกลงคนขี้งอนโดยดี...ความสัมพันธ์ของซีวอนและแจจุงก้าวข้ามคำว่าเพื่อนมาเรียบร้อย
โดยอดีตที่แจจุงเคยบอกรักใครคนหนึ่งไม่เคยเข้ามาในห้วงความคิดเลยแม้แต่น้อย
++
--2ปีต่อมา
พี่โซยอง เราต้องกลับเกาหลีแล้วเหรอ..
กะแล้วว่าต้องงอแงไม่อยากกลับ พี่สาวคนสวยว่าขำๆ
ก็ผมชอบที่นี่นี่ฮะ
งั้นจะอยู่มั๊ยล่ะคิบอม ถ้าพวกพี่ว่างงานแล้วจะมาเยี่ยม แต่พี่อยู่เป็นเพื่อนเราที่นี่ไม่ได้นะ กลับไปล่ะงานตรึมเลย ยุนโฮพูดพลางถือกล่องของตัวเอง
ไม่เอาๆๆ งั้นผมกลับด้วยก็ได้... โซยองและยุนโฮเข้าใจคิบอมดี ที่นี่คิบอมกำลังติดเพื่อนอย่างเห็นได้ชัด คงกลัวว่ากลับไปจะเข้ากับเพื่อนยากน่ะสิ
.
.
ซีวอน ยังไงก็เรียนจบแล้วนะ เห็นทีน้าจะต้องละตำแหน่งซะที
คุณน้าครับ...ไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ ซีวอนพูดทันควัน
ไม่เร็วหรอก นี่เราเรียนจบแล้วนะซีวอน จะกลัวอะไรอีก...พรุ่งนี้เข้าบริษัทด้วยนะ น้าจะพาไปแนะนำให้คนอื่นๆรู้จัก
ครับ ..แล้วแจจุงล่ะครับ
น้าไม่ให้แจจุงไปทำงานหรอก ถ้าวันๆเธอสองคนออกไปทำงานกันหมด แล้วน้าที่หมดหน้าที่จะอยู่กับใครล่ะ อย่างน้อยมีแจจุงอยู่เป็นเพื่อนน้าจะได้ไม่เหงา
คุณน้าต้องคุยกับเค้าเองแล้วล่ะครับ ซีวอนยิ้มกว้าง แจจุงและน้าของตัวเองติดกันยิ่งกว่าตังเม..อย่างกับเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน แต่ซีวอนก็เข้าใจ...เขานิสัยต่างขั้วกับแจจุง ถึงจะใจดีเหมือนๆกันแต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรได้อ่อนโยนและประณีตไปกว่าแจจุงเลย
.
.
มากอดทำไม ตัวผมมีแต่กลิ่นควันนะเนี่ย แจจุงพยายามแกะมือซีวอนที่เข้ามากอดข้างหลัง
กลิ่นควันอะไร หอมจะตาย.. ซีวอนไม่สนใจการต่อต้านของแจจุง ยิ่งทำเป็นไม่รู้เรื่องกอดให้แน่นไปอีก
โอเค หอมก็หอม.... แจจุงยอมแพ้ กลับมาให้ความสนใจกับเนื้อย่างตรงหน้า
..........
คุณน้าเรียกไปคุยอะไรหรอ?
ต่อจากนี้ผมต้องบริหารงานต่อจากคุณน้าแล้วนะ
อย่างนั้นเหรอ
อืม ส่วนคุณก็ต้องอยู่บ้านนะ คุณน้าไม่ให้คุณไปทำงาน
เฮ้ออ งั้นตอนคุณไปทำงานผมคงต้องเย็บปักถักร้อยอยู่บ้านกับคุณน้าล่ะสิเนี่ย
ดีออก ถ้าคุณไปทำงานพวกที่บริษัทคงจ้องกันตาเป็นมัน อยู่บ้านนี่แหละดีแล้ว
ขี้หวงจังเลยนะ...
แน่นอน แฟนสวยขนาดนี้ไม่หวงก็บ้าแล้วอ่ะ ซีวอนพูดไปเล่นเอาแจจุงเขินหน้าแดงห้ามไม่ได้
--------
โธ่...ซีวอน จะพาผมมาทำไมห๊า ไหนว่าหวงไง แจจุงหงุดหงิดที่โดนลากมาที่บริษัทกับซีวอน
คนอื่นจะได้รู้ไงแจจุง ว่าเราคู่กัน ...เอาแบบนี้ ถ้าผมทำงานอยู่แล้วมีเลขานุ่งสั้น โชว์อึ๋ม แถมทอดสะพานให้ผมฟรีๆแบบเนี้ย จะทำไง ซีวอนหยุดเดินแล้วหันมาพูดกับแจจุงพลางจับเสื้อเชิ้ตสีขาวของแจจุงที่อยู่ด้านในสูทให้ปิดมิดชิดเรียบร้อยกว่านี้ เพราะซีวอนก็ไม่อยากให้ใครมาจ้องผิวขาวๆของแจจุงนานๆ
ก็ไม่ยอมน่ะสิ
เห็นมั๊ย...ก็พาคุณมาให้เค้ารับรู้กันไงว่าคุณเป็นแฟนผม ผมเป็นแฟนคุณ เข้าใจแล้วใช่มั๊ยล่ะ
อืมๆๆ
งั้นเราไปดีกว่า คุณน้ารออยู่
...รู้สึกดี ที่มีมืออีกมือที่อบอุ่นคอยกอบกุมไว้แบบนี้
...รู้สึกดี ที่มีใครอีกคนอยู่เคียงข้างไม่ทำให้เหงา
...รู้สึกดี ที่มีชีวิตแบบนี้
...รู้สึกดี ...คงเป็นเพราะคุ้นเคยกับคำว่า รัก เป็นอย่างดี
..
..
เชวซีวอนเหรอ?
ใช่จ้ะ เขาเป็นประธานคนให้ของเชวกรุ๊ปบริษัทพันธมิตรของเรา อายุเท่าๆเธอด้วยนะยุนโฮ
เขาเรียนจบในเกาหลีเหรอครับ
อื้ม เหมือนว่าเขากับเธอจะไม่ได้ต่างอะไรกันมากนะ แต่อาจจะมีอยู่ข้อนึงที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
อะไรพี่โซยอง
อ้าว....ก็แฟนคุณเชวน่ะสวยอย่างนางฟ้าเลยล่ะสิ
โหพี่ เจอแฟนผมเข้าไป นางฟ้าของคุณเชวนั่นกลับสวรรค์ไปเลยล่ะมั้ง พูดอย่างมั่นใจ
ยังไม่เคยพามาให้เห็นหน้าซักทีเลยทำเป็นพูด
หวัดดีซองมิน นั่งสิ ยุนโฮเอ่ยทักหนุ่มผมแดงที่ยืนงงๆอยู่ข้างหน้า
อ๊า หวัดดียุนโฮ เป็นไงบ้าง..ไมได้เจอตั้งนาน
สบายดีน่ะ... สรุปนายเรียนอะไร
อ๋อ ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรอก ฉันไปเรียนทำขนมเพิ่มเติมแล้วก็มาเปิดร้านขายขนมกับฮีชอลน่ะ เจ้านั่นก็เรียนการตลาดมา ซองมินว่ายิ้มๆ เวลาพูดถึงชีวิตความเป้นอยู่ในปัจจุบัน
อืม ฉันจบบริหาร อาทิตย์หน้าต้องทำงานแล้วล่ะ
ดีออกจบปุ๊บได้งานปั๊บ...แล้ว นายมีแฟนรึยัง?
เปลี่ยนเรื่องเร็วจังนะ ยังไม่มีหรอกว่าจะมาตามหา
ตามหา? หมายถึง แจจุงหรอ
อื้ม
พูดถึงแจจุงฉันยังอดห่วงไม่ได้เลย..
ทำไมซองมิน แจจุงเป็นอะไร?
ไม่รู้สิ แต่ฉันติดต่อแจจุงไม่ได้มาตั้งนานแล้ว ที่อพาร์ทเม้นท์เค้าก็บอกว่าแจจุงออกไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ข้าวของก็ไม่เอาไปด้วยนะ ฉันก็ไม่รู้จะติดต่อแจจุงยังไงโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ พ่อแจจุงก็อยู่เมืองนอก แต่ตอนที่ไปดูในห้องพาสปอร์ตของแจจุงก็ยังอยู่
จริงเหรอ?...
อืม...ของของแจจุงที่อพาร์ทเมนท์ฉันก็เก็บไปไว้ที่บ้านพ่อกับแม่หมดเลย เผื่อว่าแจจุงจะกลับมา สีหน้าของยุนโฮที่เอาแต่ก้มหน้าฟังดูสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ซองมินเห็นว่าการนั่งเป็นเพื่อนเงียบๆคงจะดีกว่าการเข้าไปปลอบหรือให้กำลังใจ
ซองมินรู้ดี...ว่ายุนโฮกับแจจุงรักกันมาตั้งแต่ม.ปลาย รักกัน แต่ไม่เคยบอกกัน ยังจำวันที่ไปส่งยุนโฮที่สนามบินได้ดี แจจุงร้องไห้เหมือนจะตายตอนที่ยุนโฮเดินหนีไป ไม่สนใจคำว่ารักที่แจจุงพร่ำบอกเลย...
แจจุง ฉันจะไปหานายได้ที่ไหนนะ
ฉันคิดไม่ออกเลยจริงๆ
นายอยู่ที่ไหน?
ให้ฉันได้เจอนายหน่อยได้ไหม..
ฉันมีบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกนาย
ฉันรักนาย
edit @ 13 Dec 2007 21:35:39 by Feel you breeze * with KimJaejung~
